In Antwerpen dreigt de rosse buurt voor de bijl te gaan. Oppositie tegen de draconische plannen wordt monddood gemaakt met het verwijt de belangen van de eigenaars te dienen. Enkel inspraak en duurzame ontwikkeling kunnen soelaas brengen.

Seks is zonde, betaalde seks is doodzonde. Het maatschappelijk vooroordeel tegenover de prostitutie leeft in onze contreien nog sterk. Het liefst van al ziet men alle prostitutie verdwijnen. Zo dreigt ook in

Antwerpen, betaalde seks een schaars goed te worden. Na het verwijderen van de raamprostitutie in de omgeving van de Burchtgracht en de Winkelhaakstraten, werd vorige zomer de tippelprostitutie in de Atheneumbuurt hard aangepakt. De door het college voorgestelde alternatieve tippellocatie, werd vanuit verschillende hoeken terecht zwaar bekritiseerd. Aan de prostituees werd nooit iets gevraagd en na meer dan een jaar kunnen de meisjes nog altijd nergens terecht. In de laatst overblijvende "gedoogzone", het Schipperskwartier, kunnen de raamprostituees nog aan de slag, maar de gemeenteraad besliste op maandag 19 juni 2000, om het gebied verkeersvrij te maken en in te perken tot drie straten. Dit piepklein "concentratiegebied", zal door de eveneens goedgekeurde "geschiktheidverklaring" (een reeks voorschriften hoe de panden moeten worden ingericht), hoogstens nog een honderdtal ramen tellen. Vijfhonderd of meer prostituees dreigen zo hun werk te verliezen. Nogal wat meisjes zouden uitgewezen kunnen worden en/of zullen in de illegaliteit verder aan de slag moeten. Er zijn géén opvangmaatregelen voorzien, zodat de vrees bestaat dat uiteindelijk de prostituees weer het gelag zullen moeten betalen. Slechts weinig is dan nog nodig om de raamprostitutie helemaal uit de stad te verbannen. 
 

Om deze praktijken verkocht te krijgen, schuwen sommigen ten stadhuize een leugentje om bestwil niet. De nieuwspraak die men hanteert, is evenwel van bedenkelijk aard. Officieel heet het dat men de prostitutie met een derde zal inkrimpen, in werkelijkheid verdwijnt meer dan de helft van de panden en vensters. Naast de Oudemansstraat, zouden nog "een drietal straten verdwijnen", helaas gaan de ramen in 13 straten onherroepelijk dicht. De toezegging voor de informatie- en debatavond van 15 juni over het Schipperskwartier van het buurtcomité en SOS Schipperskwartier, werd de dag zelf ingetrokken, zogezegd omdat het initiatief zou uitgaan van de "huisjesmelkers". Maar SOS Schipperskwartier telt geen enkele eigenaar onder haar actievoerders en wenst een open debat met alle betrokken partijen! Nu zowat alle maatregelen gekend en gestemd zijn, is het aangewezen dat het stadsbestuur het Beleidsplan Prostitutie openbaar maakt, evenals de studies waarop het zich steunt.
Mochten de maatregelen en de propagandamolen niet genoeg zijn om de rosse buurt op de knieën te krijgen, dan heeft de hoofdcommissaris Luc Lamine nog wel een ideetje: videocamera’s.. Zo wil hij de bewakingscamera's, die speciaal voor Euro 2000 werden opgehangen, nu ook inzetten op de Vogelmarkt (sic) en in het Schipperskwartier. Schending van de privacy? Nee toch, de hoofdcommissaris hoopt de politici zeer binnenkort van het tegendeel te overtuigen. Mochten er ondanks alles toch nog klanten komen opdagen in de rosse buurt, dan zullen de razzia’s hen wel op andere gedachten brengen. Op korte tijd werden al vijf razzia’s georganiseerd en men mag zich aan meer verwachten. Al jarenlang vragen buurt en belangenorganisaties dat er krachtdadig zou opgetreden worden tegen de mensenhandel en de georganiseerde misdaad. Politiediensten noch beleid hebben toen veel luisterbereid aan de dag gelegd. Nu heeft men geen andere keuze meer dan de botte bijl van de razzia’s. 
 

Enkel door inspraak kan men tot reële en duurzame oplossingen komen. Antwerpen heeft als metropool en havenstad recht op een rosse buurt. Het Schipperskwartier moet blijven. Steun Ons Schipperskwartier!

Antwerpen, 2 juli 2000

In de Nieuwsbrief die vorige week werd rondgedeeld in de rosse buurt, laat de stedelijke overheid weten dat ze de omgeving van het Asiadok als tippelzone wil instellen. Dit is in tegenstelling met wat alle betrokken partijen wensen en druist in tegen de beslissing van de Antwerpse gemeenteraad om de zaak te verdagen. SOS Schipperskwartier vraagt duidelijkheid in deze zaak en wil dat de "Nieuwsbrief" onmiddellijk wordt ingetrokken. Tevens formuleert zij naar het beleid toe een alternatieve tippellocatie, de Brouwersvliet. 
 

Deze week ontvingen de bewoners van de rosse buurt de tweede “Nieuwsbrief – Integrale aanpak Schipperskwartier” (2de jaargang, nummer 2, juni 2000). Deze folder begint met een inleiding door burgemeester Leona Detiège en biedt op de volgende bladzijden informatie over het beleidsplan prostitutie en de acties die de politie zal ondernemen. Op de achterflap wordt mevrouw Karin Martens, consulente prostitutiebeleid, als contactpersoon vermeld. Op de bladzijde 2, lezen we onder de hoofding “Waar komt een alternatieve tippelzone?”: “De tippelprostitutie wordt niet meer gedoogd in de Van Maerlantstraat en omgeving. Door herhaalde acties van de politie verdween de tippelprostitutie in deze buurt. Door het inrichten van een alternatieve tippellocatie wil het bestuur alle andere buurten vrijwaren van straatprostitutie. Het stadsbestuur geeft daarom een alternatieve locatie: het Asiadok/Oostkaai”
Op de debatavond van 15 juni, ingericht door het buurtcomité Rosse buurt-toffe buurt en SOS Schipperskwartier, hadden zowel Patsy Sörensen, voormalig schepen en europarlementslid, als Marieke Van Doorninck, medewerkster Mr. A. de Graafstichting, kritiek op de voorgestelde locatie voor een nieuwe tippelzone ver buiten de stad. In de pers werd door de belangenorganisaties brandhout gemaakt van het plan en de binnenschippers dreigden zelfs even met een opstand. Ook de gemeenteraad van 19 juni had geen goed woord over voor een “tippelzone-met-afwerkplek” aan het Asiadok. Gemeenteraadsleden uit zowat alle fracties verzetten zich tegen deze plaats. Een mogelijke verklaring voor deze grove blunder zou volgens insiders moeten gezocht worden in het feit dat de Nieuwsbrief reeds gedrukt was voor de gemeenteraad zich had kunnen uitspreken over de materie… SOS Schipperskwartier wil dan ook dat de verspreiding van de “Nieuwsbrief” direct wordt stopgezet en vraagt met aandrang aan de burgemeester en de prostitutieconsulente om klaarheid te scheppen in deze onverkwikkelijke zaak.

Prostitutieconsulente Karin Martens heeft ondertussen wel toegeven in de pers dat de overlast van de tippelprostitutie zich gewoon verplaatst heeft. Zo zijn nogal wat prostituees van de Atheneumbuurt naar de Handelsstraat en aanpalende straten afgezakt. Ook elders in de stad neemt de prostitutieactiviteit toe. De overheid ziet alleen meer repressie als een uitweg. Dat het ook anders kan wordt duidelijk als men de aanpak in Utrecht van wat naderbij bekijkt. Daar heeft men gekozen voor tippelprostitutie in het centrum van de stad. Daar wordt ’s avonds en ’s nachts het tippelen toegelaten in een kantoorwijk (Europalaan). Politie én hulpverleners staan altijd paraat. Utrecht was de eerste stad in Nederland met een legale tippelzone en geldt dan ook als het voorbeeld voor een gedegen prostitutiebeleid.
Concreet denkt SOS Schipperskwartier aan de Brouwersvliet om een gelijkaardig project voor tippelprostitutie in Antwerpen op te zetten. De Brouwersvliet is een en al kantoor; bewoners moet je er met een vergrootglas zoeken. Tippelen zou er kunnen worden toegestaan van 21 u tot 4 u. Het Schipperskwartier is vlakbij en andere locaties zoals de Atheneumbuurt en het St-Jansplein zijn zelfs te voet bereikbaar. De politie heeft immers beloofd een stek te zoeken in de rosse buurt en verschillende hulporganisaties resideren daar eveneens. Veilig en anoniem voor de prostituees, geen overlast voor buurtbewoners, politie en hulpverleners vlakbij… we denken dat ons voorstel de moeite loont om nader onderzocht te worden.

Antwerpen, 26.07.2000

Antwerpen 01.08.2000

De kraak vorige week in de Keistraat van een leegstaand stadsmagazijn zorgt voor beroering in de Antwerpse rosse buurt. Een deel van de bewoners zegt niet gediend te zijn met dit initiatief. SOS Schipperskwartier vindt dat de overheid een bemiddelende rol moet spelen en wil op termijn een eigen buurthuis voor het Schipperskwartier.
 

Het initiatief van de vier vzw's om vorige week in de Keistraat een reeds lang leegstaand stadsmagazijn te kraken om er een onderkomen te creëren voor daklozen, prostituees en drugsverslaafden, lokt zeer gemengde reacties uit in de rosse buurt. Ofschoon er begrip en sympathie is voor deze idealistisch geïnspireerde actie, vrezen de meeste bewoners van de Keistraat voor beduidend meer overlast in de toekomst. Ze willen dan ook dat de overheid deze actie stopzet.
 

De kraakactie heeft duidelijk gemaakt dat er in Antwerpen voor de opvang van zogenaamde "risicogroepen" te weinig middelen worden vrijgemaakt. Zo wil de stedelijke overheid de prostitutie met al haar problemen aanpakken, maar steekt bijna al haar middelen in een repressieve aanpak. Denken we maar aan de karige subsidies die Payoke van de stad toebedeeld krijgt. Andere, kleinere organisaties die in de buurt actief zijn krijgen vaak maar een habbekrats of helemaal niets... De eigenaars van krotten in het Schipperskwartier worden momenteel hard aangepakt. Maar als de overheid de lat hoog wil leggen, dan mag ze zelf niet een eigen magazijn laten verkommeren in de rosse buurt! 
 

Hoe sympathiek en sensibiliserend de aanpak van krakers ook moge zijn, het is nog te vroeg om zich uit te spreken over de vraag of dit pand in de Keistraat - ondertussen al omgedoopt tot "het Duivenkot" - kan uitgroeien tot een effectief en volwaardig (crisis)opvangcentrum. De omwonenden zijn beducht voor de mogelijke overlast die zo'n centrum met zich kan meebrengen. Verder zijn er twijfels over het nut van een dergelijke opvang op minder dan een steenworp van Payoke. En met de opvang van daklozen, prostituees en drugsverslaafden in één centrum, lijken de actievoerders wel heel erg veel hooi op hun vork te hebben genomen. Daarom lijkt het ons aangewezen dat de krakers zo snel mogelijk met de omwonenden aan tafel gaan zitten. Hier kan een taak zijn weggelegd voor de stedelijke overheid. Zo zou de prostitutieconsulente, mevrouw Karin Martens, deze bemiddeling tussen krakers en bewoners, op zich kunnen nemen. 

De bewoners van de Keistraat zijn vragende partij om de wijk op te waarderen en willen graag een buurthuis. De vraag om een buurthuis werd in het verleden al gesteld door het buurtcomité van Monika Stoces ("Rosse buurt - Toffe buurt"). SOS Schipperskwartier is gewonnen voor de idee van een buurthuis in het Schipperskwartier en vraagt uitdrukkelijk aan de stedelijke overheid om dit voorstel ernstig te overwegen. Enkel door inspraak kan men tot reële en duurzame plannen komen. Antwerpen heeft als havenstad en metropool recht op een (leefbare) rosse buurt. Steun Ons Schipperskwartier!
 

Antwerpen, vrijdag 13 oktober 2000

Om half zes vrijdagmorgen werd in het Antwerpse Schipperskwartier een Albanese man in een café doodgeschoten. De buurt reageert geschokt op deze nieuwe gewelduitbarsting van het Oost-Europese misdaadmilieu. SOS Schipperskwartier wil dat gerecht en politie radicaal komaf maken met de georganiseerde misdaad in Antwerpen. 
 

In taverne "Athena" aan de Sint-Paulusplaats werd op vrijdag 21 oktober om 5.30u 's morgens een Albanese man doodgeschoten. De executie werd van dichtbij uitgevoerd met een 9mm-pistool. De daders konden ontkomen, maar werden omschreven als Oost-Europese types, gekleed in het zwart. Het parket spreekt over een afrekening in het Albanese milieu. De rosse buurt reageert geschokt en verbolgen op deze gewelddaad. De prostituees vrezen en haten de pooiers en mensenhandelaars uit Oost-Europa. Deze mannen - meestal twintigers en dertigers afkomstig uit Albanië - staan immers bekend voor hun nietsontziend geweld. Vaak worden de meisjes die voor hen werken op zeer grove wijze mishandeld en verdienen ze amper iets. De bewoners en de belangenorganisaties zien hun pogingen om de buurt terug leefbaar te maken, de grond ingeboord. 
 

Dit is niet de eerste moordaanslag in de rosse buurt en we kunnen niet anders dan vaststellen dat de geweldscriminaliteit in stijgende lijn gaat. In Antwerpen lag het aantal moorden in 1999 beduidend hoger dan het jaar ervoor. Parketwoordvoerdster Leen Nuyts zegde hierover in februari 2000 dat "de stijging van het aantal moorden die met de georganiseerde misdaad te maken hebben" het "opvallendst waren". Maar toch wilde ze niet gewagen van een "echte trend" want "men mag niet uit het oog verliezen in wat voor een biotoop die moorden gebeuren" (sic). Zolang de bewoners en prostituees hiervoor opdraaien is de veiligheid in Antwerpen blijkbaar minder in gevaar... Nochtans hebben belangenorganisaties zoals Payoke herhaaldelijk gewaarschuwd voor de toenemende macht van de Albanezen in het Antwerpse criminele milieu. Zij stelden ook vast dat er zo goed als geen samenwerking was tussen Interpol en de Albanese politie. 

Begin juni werden gedurende twee weken de bewoners en de prostituees uitgebreid bevraagd. Een overweldigende meerderheid van de ondervraagden (93%) sprak zich toen uit voor een harde aanpak van de georganiseerde misdaad en de mensenhandel. Daarom vraagt SOS Schipperskwartier dat gerecht en politie dringend hun verantwoordelijkheid opnemen en van geweldscriminaliteit - ook in de rosse buurt - hun topprioriteit maken. 

Om tot een werkelijk leefbare buurt te komen is natuurlijk meer nodig dan een harde aanpak van de georganiseerde misdaad. Ook hier kan de overheid een stimulerende rol vervullen. De dagjespolitiek moet worden omgebogen tot structurele veranderingen, gesteund op een lange termijnvisie. Om een dergelijk beleid kansen te geven zou de stedelijke overheid dringend werk moeten maken van inspraak en participatie voor de bewoners en de prostituees alsook de belangenorganisaties. 
 

Antwerpen, zondag 22 oktober 2000

Terwijl de onderhandelingen lopen om tot een nieuw bestuursakkoord te komen, kwijnt de Antwerpse rosse buurt stilletjes weg. De straten liggen er verlaten bij, ramen worden gesloten en veel meisjes zien hun inkomsten dramatisch dalen. Hoog tijd om het roer om te gooien en tot een nieuw prostitutiebeleid te komen. SOS Schipperskwartier tekent de krijtlijnen uit van zo'n beleid en doet een aantal concrete voorstellen.
Nee, het gaat niet goed met de rosse buurt in Antwerpen. Sinds de invoering van het verkeersplan voor het Schipperskwartier hebben veel meisjes hun inkomsten danig zien dalen. Een aantal van de door ons ondervraagde prostituees sprak van een inkomensverlies van 50% of meer! Op sommige dagen ligt de voorheen door verkeersdrukte geteisterde buurt er verlaten bij. Ook de eigenaars klagen en voelen zich zowel bedreigd door het gerecht als door de georganiseerde misdaad. Het is een publiek geheim dat maffia panden wil opkopen aan Oost-Europese prijzen... Sinds de stemming van het prostitutieplan in de gemeenteraad in juni van dit jaar, werden al 23 ramen gesloten. En de geschiktheidverklaring waarover de eigenaars zullen moeten beschikken, werd nog niet eens ingevoerd. Tenslotte zijn ook de bewoners van de sociale huurwoningen niet echt tevreden. Er is meer politie in de wijk en de verkeerscarrousel werd stopgezet, maar veel overlast is gebleven en nu
dreigt een groot parkeerprobleem.
De tijd dringt dus voor de rosse buurt. Wil de nieuwe bestuursploeg niet geconfronteerd worden met een buurt die implodeert en een prostitutie die volledig illegaal wordt en over de hele stad uitzwermt, dan moet er dringend werk gemaakt worden van een nieuw prostitutiebeleid. Voor SOS Schipperskwartier zou zo'n beleid er als volgt kunnen uitzien:
- Ondanks de belofte in het vorige bestuursakkoord heeft het beleid niet altijd open kaart gespeeld met betrekking tot de rosse buurt en werd een loopje genomen met de openbaarheid van bestuur. Zo werd een dure (ongeveer 3,5 miljoen) studie over de Antwerpse prostitutie van het Nederlandse bureau Seinpost nooit vrijgegeven. De "Nieuwsbrief" die de stad deze zomer in de
wijk verspreidde bevatte een kwakkel van formaat (het Asiadok werd voorgesteld als de door de gemeenteraad gekozen tippelzone). De website van stad Antwerpen zwijgt als vermoord over het thema prostitutie... De bevolking heeft recht op informatie en de stad houdt best zoveel mogelijk communicatiekanalen open.
- Het beleid steunde zich tot nu toe vooral op politierapporten. Hoe degelijk deze rapporten moge zijn, ze zijn geen alternatief voor wetenschappelijke studiemateriaal. Het zou daarom goed zijn, mocht de overheid bijvoorbeeld de (Antwerpse) universiteiten een studieopdracht in deze zin geven. Wenst men te rade te gaan in het buitenland, dan zou de Mr.A. de Graafstichting een goede keuze zijn.
- Inspraak voor allen die werken of wonen in de rosse buurt. Het stadsbestuur zou bijvoorbeeld zoals schepen Pairon vorig jaar deed voor mobiliteit, "bevoorrechte getuigen" in het leven kunnen roepen. Overleg met alle betrokken partijen vergroot sterk de kans op duurzame oplossingen.

TIEN VOORSTELLEN
SOS Schipperskwartier is de wijk ingetrokken en heeft bewoners, prostituees en verschillende belangenorganisaties aan de tand gevoeld. Uit deze gespreksronde kwamen een tiental vrij concrete voorstellen naar voor:
1. De gedoogzone voor raamprostitutie (drie straatjes) moet hertekend worden met inspraak voor alle betrokken partijen. Wordt het concentratiegebied niet verruimd, dan verdwijnt binnen enkele jaren de prostitutie uit het Schipperskwartier. Overconcentratie en gettovorming moeten vermeden worden.
2. De uitbating van prostitutiepanden moet aan regels onderworpen worden en een geschiktheidverklaring kan daartoe een goed instrument zijn. De geschiktheidverklaring zoals die er nu uitziet, kan evenwel niet. Ze is achterhaald in opvatting (enkel eigenaars kunnen uitbaters zijn) en vertoont nogal wat zwakke plekken in haar praktische voorwaarden. Herschrijven van de geschiktheidverklaring naar Nederlands voorbeeld en met inspraak voor de betrokkenen is volgens ons de boodschap. 
3. Prostitutie is een hard beroep en de grote en kleine criminelen maken er voor veel vrouwen (en mannen) een hel van. Organisaties die zich bezighouden met slachtofferopvang moeten daarom voldoende financieel en materieel gesteund worden. De stad zou ook een gezondheidscentrum kunnen oprichten in de buurt.
4. Om het sociale weefsel in de buurt het herstellen moet de zelforganisatie van de buurtbewoners worden aangemoedigd. Een stedelijk wijkcentrum met buurthuis zou een eerste stap in de goede richting kunnen zijn.
5. Verhoogde aanwezigheid van de politie is een goede zaak, maar zou moeten bestendigd worden door het inrichten van een politiekantoor in de rosse buurt. Het politieoptreden moet zowel preventief als repressief zijn. De politie kan als wijkteam ook een belangrijke sociale functie in de buurt vervullen.
6. Het straatbeeld moet fraaier. De afsluitingen die geplaatst werden om de straten verkeersvrij te maken zijn misschien wel efficiënt maar tevens pareltjes van wansmaak. Ze moeten dringend vervangen worden en de overheid moet overwegen over of er niet wat meer groen in de wijk mogelijk is. 
7. Propere straten zijn nodig om de wijk aantrekkelijker en leefbaarder te maken. De Witte Tornado's hebben heel puik werk geleverd en hun opdracht moet verlengd worden. De verplaatsbare - zeg maar wandelende - urinoirs moeten vervangen worden door goed onderhouden vaste openbare toiletten.
8. Het stopzetten van de verkeerscarrousel heeft een groot parkeerprobleem doen ontstaan in de rosse buurt. Misschien kan men enkele van de prostitutiestraten die toch doodlopend zijn, het parkeren weer toestaan. Of anders in de nabij liggende pleinen en straten parkeerplaatsen bij creëren (Falconplein?). De verkeerspolitie kan in samenspraak met de buurt naar
oplossingen zoeken voor het parkeerprobleem en de verkeersoverlast.
9. Harde aanpak van de georganiseerde misdaad en bestrijding van de geweldscriminaliteit. De politiediensten moeten hiertoe over de nodige mensen en middelen kunnen beschikken.
10. Decriminalisering van de prostitutie. Niet de meisjes zijn de vijand maar de mensenhandelaars en de maffia. Daarom zou de stedelijke overheid moeten overwegen of de vrouwen die al enige tijd in onze stad verblijven maar niet over de nodige verblijfspapieren beschikken, alsnog niet kunnen geregulariseerd worden. De meesten konden omwille van hun werksituatie niet
van de regularisatiemaatregel genieten. Deze uitzonderlijke en eenmalige regularisatie omwille van humanitaire redenen zou ook -mits goede controle- de netwerken van maffia en mensenhandelaars kunnen vleugellam maken.
Antwerpen, woensdag 1 november 2000

Terwijl de politiek zich uitput in onderhandelingen voor een nieuw bestuursakkoord en de belangenorganisaties pogen tot een dialoog te komen, gaat in de Antwerpse rosse buurt de politie onverdroten verder met haar plan om alle prostitutie te bannen. Net zoals in de Atheneumbuurt vorig jaar, worden de meisjes en de eigenaars in het Schipperskwartier aan een nietsontziende repressie onderworpen. De vuile oorlog tegen de prostitutie in Antwerpen bereikt een triest hoogtepunt. 
Afgelopen week werden vanuit verschillende belangenorganisaties en buurtcomités van het Schipperskwartier pogingen ondernomen om de dialoog met de stedelijke overheid terug in gang te trekken. Een hele reeks voorstellen werden geformuleerd om van de rosse buurt terug een toffe buurt te maken. Terwijl politici en buurt aan het praten waren, aarzelde de politie niet om donderdag en vrijdag panden binnen te vallen en de meisjes aan een kruisverhoor te onderwerpen. Doel van deze actie was om voldoende "bewijslast" te verzamelen om ook deze panden te kunnen sluiten. De eigenaar-uitbater van deze panden staat namelijk bekend om haar verzet tegen het gevoerde prostitutiebeleid. Volgens de ondervraagde vrouwen, werden door de agenten werkelijk alle registers opengetrokken en alle mogelijke intimidatietactieken toegepast. 
Is het Schipperskwartier nu hetzelfde lot beschoren als de Atheneumbuurt? Vorige zomer werd in de Rooseveltbuurt met man en macht de tippelprostitutie aangepakt. De overlast was daar toegenomen - onder andere door de sluiting van de Winkelhaakstraten voor de prostitutie - en er waren nogal wat klachten van bewoners. Aanvankelijk leek het erop dat enkel de overlast zou worden aangepakt en dit was ook zo afgesproken in het schepencollege, maar onder impuls van burgemeester Leona Detiège veranderde dat snel in een totale oorlog tegen de prostitutie. "Administratieve aanhoudingen" en razzia's volgden elkaar in een snel tempo op. De politie liet niet na om ook de hoteluitbaters het leven zuur te maken (invallen zonder huiszoekingsbevel, arrestaties, intimidatie). Officieel heette het dat het Cona-wijkteam van de politie een "verstoringspolitiek" voerde in het kader van de strijd tegen de mensenhandel! De meisjes betaalden het gelag en de meesten verdwenen in de illegaliteit of zakten af naar het Schipperskwartier. De Albanese maffia kon grotendeels de dans ontspringen en verstevigde zelf haar positie in het milieu... Een deel van de partij van burgemeester Detiège wendde de zuiveringsactie aan de Atheneumbuurt aan als verkiezingspropaganda. De leider van het Cona-team, de heer Serge Muyters, kreeg promotie en werd tot commissaris benoemd. Bijna anderhalf jaar later heeft het stadsbestuur nog altijd geen alternatieve locatie vastgelegd en lijkt een oplossing voor de tippelprostitutie verder af dan ooit.
De recente acties van de politie doorkruisen de beginnende dialoog tussen de beleidsmakers en het Schipperskwartier. Stilaan groeit een consensus om de gedoogzone voldoende groot te maken en niet de prostitutie aan te pakken, maar de georganiseerde misdaad. En als men de voorstellen uit de buurt ernstig neemt, kan zelfs de overlast in grote mate beperkt worden. Dit zint duidelijk sommige mensen in het beleid en de politie niet. Dit is de reden waarom nu ramen worden gesloten en eigenaars bestempeld worden als gangsters. Daarom worden nu ook belangenorganisaties geïntimideerd en tegen elkaar opgezet. SOS Schipperskwartier stelt deze vuile oorlog tegen de prostitutie aan de kaak en wil met allen uit de buurt het verzet hiertegen organiseren.

Antwerpen, 5 november 2000

Persbericht: Storm in een glas water...

Razzia in Schipperskwartier maat voor niets? 

Donderdagnacht zijn in de Antwerpse rosse buurt tijdens een grootscheepse razzia een twintigtal mensen opgepakt, voor het merendeel illegalen. Onder dit "klein grut" bevonden zich ook prostituees die niet over de nodige verblijfspapieren beschikten. Voor de meesten onder hen dreigt ongetwijfeld de uitwijzing. Tot nu toe werden bij dit soort razzia's - de zogenaamde "stadsstormen" - de meisjes van plezier ontzien. Nu niet meer dus... 
 

In het Schipperskwartier is men de tel kwijt: de hoeveelste politierazzia was dit ook al weer? Aanvankelijk konden de razzia's nochtans op veel begrip rekenen bij de bewoners en de prostituees van de rosse buurt. Men hoopte immers dat de georganiseerde misdaad en de mensenhandelaars hard zouden worden aangepakt. Maar de resultaten van de "stadsstormen" waren niet echt indrukwekkend te noemen en de publieke opinie zag er vooral politiek gemanoeuvreer in. Men had het gevoel dat net voor de verkiezingen, beleid en politie wilden laten zien dat ze echt wel wat deden voor de veiligheid in Antwerpen. De vrouwen bleven tijdens de razzia's meestal buiten schot, maar hielden er wel een flinke financiële kater aan over. Door de razzia's en de gewijzigde verkeerssituatie bleven de klanten weg en veel prostituees zagen hun inkomsten kelderen. Het prijskaartje dat aan de "stadsstormen" kleeft daarentegen is niet min te noemen: de stadskas werd er zestig miljoen frank lichter door gemaakt! 
 

De reden voor het geringe succes van de razzia's moet gezocht worden zowel in de onrealistische doelstellingen als in het falende prostitutiebeleid van de stad Antwerpen. Hoofdcommissaris Luc Lamine hoopte met enkele grote "blitz"-acties de georganiseerde misdaad in het Schipperskwartier en de stationsbuurt op de knieën te krijgen. Maar de georganiseerde misdaad en de mensenhandelaars zijn al jaren actief in Antwerpen en beschikken over quasi onbeperkte middelen. Komt daar nog bij dat ze een deel van hun meisjes via de illegaliteit onder de knoet houden en als schild gebruiken. 
SOS Schipperskwartier wil dat zowel beleid als politie het roer radicaal omgooien. Buurt, prostituees en goedmenende eigenaars moeten partners worden in een nieuw prostitutiebeleid. Een beleid dat van de grond af aan wordt opgebouwd en een planning ontwikkelt op langere termijn. Men moet de mensen die wonen en werken in de rosse buurt ernstig nemen en naar hen luisteren. Met de informatie uit de buurt kan men de veiligheid verhogen, de overlast beperken en het beroep onder betere voorwaarden laten uitvoeren. 
 

De stad Antwerpen puurt jaarlijks uit de prostitutiesector meer dan vijftig miljoen. SOS Schipperskwartier stelt daarom voor om dit geld integraal te herinvesteren in de rosse buurt. Dit geld zou deels kunnen worden aangewend als subsidiering voor de organisaties die zich inzetten voor de opvang van de slachtoffers van de mensenhandel. Een ander deel zou kunnen worden gebruikt om het beroep te vermenselijken en de (zelf)organisatie van de prostituees te stimuleren. Ten slotte mogen ook de buurtbewoners niet vergeten worden en kan een deel van dit geld gespendeerd worden aan het verfraaien van de buurt en het ondersteunen van buurtinitiatieven.