Door de verdrijving van de prostitutie elders in de stad, en de toenemende invloed van de georganiseerde misdaad, komt het Schipperskwartier onder zware druk te staan. Het plan van enkele verlichte geesten om de prostitutie uit de Antwerpse grootstad te concentreren in drie straten, zou wel eens de spreekwoordelijke druppel kunnen zijn die de emmer doet overlopen

De Antwerpse rosse buurt ligt in het hartje van de stad en wordt begrensd enerzijds door kantoorcomplexen en oogverblindende nieuwbouwprojecten aan de kaaien en anderzijds een inderhaast neergepote sociale woonwijk. Door haar ligging is de wijk is zeer gegeerd onder bouwpromotoren. Daar waar de prostitutie verdween in het stadscentrum werd haar plaats prompt door hen ingenomen. De internationalisering van de georganiseerde misdaad werd door de lokale en de federale overheid lange tijd onderschat. In tegenstelling tot wat velen dachten, kon door de concentratie van de prostitutie in een wijk de misdaad niet beter gecontroleerd worden maar verstevigde ze haar greep op het Schipperskwartier en zelfs ver daar buiten. Het controversiële karakter van de prostitutie zelf, maakte de buurt bovendien herhaaldelijk verkiezingsvoer voor politici van allerhande pluimage, die met de meest absurde slogans, goedkoop hoopten te scoren in een bijzonder moeilijke en delicate materie. 

Buurtherwaardering?
In naam van buurtherwaardering en bestrijding van de overlast werd met repressief optreden de prostitutie uit verschillende buurten de Scheldestad verjaagd. Door het wegvallen van tientallen vensters en tippelplaatsen werd de druk op het Schipperskwartier groter. Men beweert nu ook het Schipperskwartier te willen herwaarderen, maar in de hoop het nieuwgebouwd Nederlands eroscentrum voor een prikje te kopen, snijdt men de wijk genadeloos middendoor. De overlast die men wou beperken is er tot op heden alleen maar erger op geworden. Nu zou de raamprostitutie worden teruggebracht tot drie straten. Op zo'n kleine oppervlakte kan onmogelijk nog gewerkt worden en de vrees bestaat dan ook dat de gedoogzone na korte tijd vanzelf zal verdwijnen. De overlegstructuren werden lang geleden reeds begraven en de laatste "informatievergadering" dateert van najaar 1998. Alles gebeurt in de grootst mogelijke geheimhouding. Hoe kan het bestuur zo'n willekeur en totaal gebrek aan inspraak verantwoorden? Hoe kan men heil verwachten van zulke ondoordachte maatregelen? Velen voelen zich in de rosse buurt geen burgers meer, maar criminelen. In de buurt kon zonder problemen jarenlang prostitutieactiviteit met bewoning en horeca gecombineerd worden. Meer nog het gaf de buurt haar eigen volkse en open karakter. Het concentratiebeleid maakt dit nu onmogelijk. 

Prostitutiebeleid en vrouwenrechten.
Men benadrukt het belang van ruime kamers voor de meisjes, maar het bestuur wil een zelfde aantal ramen op een gehalveerde oppervlakte… Er wordt georakeld dat men problemen nooit mag laten "zweven", maar voor de mensen zonder papieren -dikwijls slachtoffers mensenhandel, werd geen enkele ernstige oplossing uitgewerkt. Waarom enkel een opjaagbeleid en geen kans op herscholing of ander werk? Op geen enkele manier is rekening gehouden met de jarenlang bestaande verspreiding van de prostitutie, waarbij bijvoorbeeld een oudere dame, een andere plaats en een ander publiek heeft, dan een juf van twintig. Ook travesties en transseksuelen, zijn het grootste deel van hun werkplaats kwijt. Door de totale willekeur bij het weghalen van prostitutiepanden, zullen tientallen oudere prostituees terug voor het raam moeten, of beroep doen op OCMW-steun. 

Mensen worden gesust met verschillende beloften.
Men sust de mensen van de Schippersstraat door te stellen dat ze bestaanszekerheid zullen krijgen, maar de overconcentratie zal het leven er onhoudbaar maken op termijn. De buurt staat nu al op springen, en dreigt één groot prostitutiegetto te worden. Dit kan nooit als duurzame oplossing bedoeld zijn, en moet beschouwd worden als een doelbewuste tussenstap van het bestuur, naar het verdwijnen van deze hele volkse wijk. Ondertussen paait men ook de bewoners die overlast ervaren, met de valse belofte dat alles plots netjes en stil zal worden met dit geniale buurtplan. Zo verdeelt men de mensen in de wijk, in plaats van de gezamenlijke belangen te benadrukken.

Vrijbrief voor georganiseerde misdaad?
Men denkt de misdaad te bestrijden, maar roeit intussen de zichtbare en open prostitutie uit. De niet gereglementeerde prostitutie gaat op die manier ondergronds gewoon door en wordt dan pas echt de marginaliteit in gedwongen. Een buurt wordt helemaal niet controleerbaar door prostitutieconcentratie, zoals men beweert, maar de misdaad is bezig zich in dit getto veilig in te nestelen, en wordt zo goed als onbenaderbaar. Elke sociale controle is weggevallen en het bestaande sociale weefsel grondig dooreen geschud. Door stigmatisering en de repressieve aanpak van de traditionele bevolking, wordt elk vertrouwen gebroken met de plaatselijke middenstand, en elke samenwerking sterk bemoeilijkt. De goede wil voor verschillende vormen van samenwerking is echter altijd al aanwezig geweest, maar werd onmogelijk gemaakt. De plaatselijke bevolking zal uiteindelijk wijken, maar wie komt er in de plaats?

Inspraak voor de buurt! 
Men liet de mensen jaren in het ongewisse over de toekomst. Het enige recht dat ze hadden, was de verschillende mogelijke scenario's uit de pers te vernemen. Het hele beleidsproces is in strikte geheimhouding verlopen. Ondertussen is het verschillende keren willekeurig gewijzigd, zowel wat betreft timing als afbakening. Nu heeft men nog maanden het raden naar de ultieme verkiezingsstunt. Men huurde voor vijf miljoen een studiebureau uit Nederland in, maar voerde uiteindelijk alleen uit wat al jaren vastlag, hoe ook de evolutie ten velde de feiten tegensprak. Deze plannen zijn voorbijgestreefd, houden totaal geen rekening met bestaande onderzoeken rond prostitutie en buurten, zijn het werk van enkelingen, en worden absoluut niet gedragen, noch door de mensen uit de buurt, noch door de diensten die deze plannen zullen moeten uitvoeren. De verbittering is hiermee ondertussen veel verder doorgedrongen, dan bij de bewoners van het Schipperskwartier alleen…

Ondergetekenden vragen de onmiddellijke stopzetting van het concentratiebeleid in het Schipperskwartier en dringen aan op inspraak voor de buurt, zodat men tot een duurzame oplossing komt. Tevens vragen wij het herdenken van de prostitutieproblematiek, liefst onder de vorm van een onafhankelijke werkgroep, waar alle partijen hun onafhankelijke stem in hebben, en dat openbaar is.