Het beroep... 

Prostitutie is niet enkel een oud zeer maar ook een wereldwijd fenomeen. Prostituees zijn er altijd geweest en betaalseks vind je al terug tot bij de Oude Grieken. In het verleden deed men er dikwijls minder schijnheilig over... In de Middeleeuwen waren bordelen vaak eigendom van de stad of de kerk. Naast deze "officiële" bordelen, waren er ook badhuizen of "stoven" (vandaar de naam Stoofstraat).

Deze badhuizen waren vrij toegankelijk voor mannen en vrouwen, en al vlug groeiden ze uit tot oorden van "losbandig vertier". In de 16de en 17de eeuw kregen prostituees het hard te verduren. Prostitutie was "des duivels." De straffen voor hoeren varieerden van geseling en de schandpaal tot de waterkelder - wat synoniem stond voor de verdrinkingsdood.

In de 18de en 19de eeuw vaardigde de overheid regels uit om de lusten van de onderdanen enigszins te temperen. Hoeren mochten niet meer op straat werken, maar alleen in een bordeel. Voorts moesten ze zich laten inschrijven en kregen ze een werkboekje. Twee keer per week moesten ze zich laten onderzoeken door een arts. Eenmaal besmet met een venerische ziekte werd het werkboekje afgenomen en kreeg de prostituee een ,,beroepsverbod.'' De overheid voerde dan een soort van gedoogbeleid. Willekeur was evenwel troef want de hoeren konden op elk moment worden opgesloten en vervolgd.

Sinds de wet van 21 augustus 1948 is prostitutie in ons land niet meer illegaal. Zich prostitueren is geen misdrijf. Wat wel onwettelijk is, is het proxenetisme of het souteneurschap: het organiseren, aanmoedigen en stimuleren van andermans prostitutie, en het leven van die inkomsten.