Geknipt uit de pers ...

Hier vindt u enkele krantenknipsels over SOS Schipperskwartier en de rosse buurt. Het spreekt voor zich dat de auteurs van de artikels hun eigen mening naar voor brengen - een mening die soms de onze is en soms ook niet...

De Albanese maffia bestaat niet
Chris De Stoop bestrijdt de dictatuur van de publieke opinie

"Zoals ik tien jaar geleden niet in het hypocriete beleid mee wou stappen, zo kan ik nu niet meegaan met het zelfgenoegzame beleid dat staat te roepen wat voor een schitterende wetgeving tegen mensenhandel wij wel hebben." Ze kwamen uit het Oosten, het nieuwe boek van Chris De Stoop, gaat over Albanië, mensensmokkel en sekswerkers. "De toestand is erger dan tevoren." (...)

Ons harde migrantenbeleid heeft helemaal geen zoden aan de dijk gebracht, besluit De Stoop. "Het heeft nog meer mensen in de handen van de misdaad gedreven. Het beleid heeft het omgekeerde teweeggebracht van wat het beoogde en is zelf de oorzaak van het probleem geworden. (...)"

De Stoop wil er zich dit keer niet van afmaken met te zeggen dat het zijn taak was om op het terrein te gaan en de diagnose te stellen. Hij wil nu ook conclusies trekken. "Het repressieve aspect zou op de mensenhandelaars en de grote criminelen gericht moeten zijn. Dat betekent dat er ook financieel onderzoek naar hun activiteiten moet worden verricht. Voor zover ik hoor, ontbreekt dat volkomen. De internationale samenwerking staat absoluut nergens. En het repressieve aspect moet automatisch samengaan met een preventieve werking. Je kunt niet langer alleen aan symptoombestrijding doen en op die zogenaamde monsterlijke criminelen focussen. Je moet ook de maatschappelijke oorzaken aanpakken. Concentreer je economische en sociale hulp daarop. Geef het budget van een conferentie aan een lokaal werkgelegenheidsproject. Men heeft niets gedaan om die landen er economisch en sociaal bovenop te helpen. Want de redenering is dat, als je die bevolking een bepaald inkomensniveau laat bereiken, je miljoenen mensen meerzult hebben die aan net genoeg geld komen om de mensensmokkelaar te betalen die hen naar het Westen kan brengen. Dus: hou ze tegen, hou ze arm."

Ook aan de vraagzijde is het een en ander op te lossen, volgens De Stoop. "Hier in Antwerpen vindt bijna iedereen het normaal dat een illegaal zijn plafond komt schilderen of zijn dak komt herstellen. Maar op termijn impliceert dat dat die hele sector ook in handen van de misdaad zal vallen. Net zoals men het met de prostitutie heeft laten gebeuren."

(...) Daarmee wil hij niet gezegd hebben dat je de Albanese werksters, sekswerkers of dakwerkers hun baan moet afnemen. "Zeker niet omdat hier een structurele vraag naar zulke arbeid bestaat. We kunnen ze beter een statuut geven waardoor ze hier legaal kunnen werken. Neem nu de seksindustrie: die is gigantisch geworden. Nu kunnen we ofwel kiezen om dat milieu helemaal te criminaliseren en volledig aan de misdaad over te leveren, of om het te regulariseren. Ik ben voor de regeling. Een absoluut verbod is de snelste manier om iets aan de georganiseerde misdaad uit te leveren."

De mensensmokkelaars, met hun bootjes en vrachtwagens, zijn volgens hem soms een onontbeerlijke dienstverlening. "Zelfs de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, zegt dat. Het Westen heeft zichzelf zo afgegrendeld dat niet alleen illegalen, maar ook echte politieke vluchtelingen, op geen enkele andere manier kunnen migreren. Natuurlijk zitten er gangsters bij die mensen bedriegen en uitbuiten. Er moet in België een wettelijk onderscheid tussen mensenhandelaars en mensensmokkelaars worden gemaakt. Er zitten evengoed smokkelaars bij die hun werk correct doen. Voor een reis vanuit Albanië naar Italië vragen ze 500 of 1.000 euro. Wat, alle risico's in acht genomen, geen vreselijk overdreven prijs is. Bovendien zijn er mensen die hun leven en hun vrijheid riskeren om andere mensen naar het Westen te smokkelen. Ironisch genoeg werden zij voor het vallen van de Muur nog als helden beschouwd zijn."

Ook de slachtoffers zijn niet altijd zoals wij ze ons graag voorstellen. "De begrippen vrouwenhandel en seksslavin zijn een sublimatie voor een soort seksuele fantasie. Dat is me na het verschijnen van Ze zijn zo lief, meneer opgevallen. Dat gaat terug op een archetypisch gevoel van redder en slachtoffer dat zo oud is als de mensheid. Ik zal niet zeggen dat het probleem vrouwenhandel niet bestaat. Het is zelfs groter dan vroeger. Maar de mythe is geënt op een stereotype. Na Ze zijn zo lief, meneer is die enorme golf van vrouwen uit Oost-Europa naar ons gekomen. Op hen ent ik dit boek. Het zijn absoluut niet de naïeve, domme, passieve wezens die men daar in de nasleep van mijn eerste boek soms van heeft gemaakt. Het zijn sterke, ondernemende, soms lastige en vaak heel intelligente figuren."

"De meeste van die vrouwen kiezen er doelbewust voor enkele maanden of jaren - tijdelijk - in de prostitutie te werken. Ze willen geld sparen om een nieuw leven te beginnen. In de basisgroepen worden ze migrant sex workers genoemd. Ik wil dat concept 'sekswerker' hier ook ingang doen vinden. De sekswerkers uit Oost-Europa zijn de eersten geweest om kritiek te uiten op het betuttelende, hypocriete, moraliserende beleid tegenover mensenhandel. Velen zien zichzelf niet in de rol van willoos slachtoffer. Ze zijn evengoed het slachtoffer van de manier waarop wij onze grenzen afgrendelen en van onze klopjachten. Om te kunnen werken, moeten ze zich wel afhankelijk maken van pooiers die hen financieel bedriegen. We willen heel begripvol en behulpzaam zijn voor de echte, 'onschuldige' slachtoffers, maar we zijn vaak heel hard voor de zogeheten schuldige sekswerkers, ook al worden zij evengoed bedrogen."

Wat hij ziet, is een soort van 'slachtofferhandel' van mensen die vechten voor subsidies om 'slachtoffers' te helpen. "Er ontstond een hele kaste van internationale experts die macht en aanzien en vooral budgetten ontlenen aan dat probleem."

Bitter is de herinnering aan de internationale conferentie over mensenhandel die een tijd geleden in het Europees Parlement werd gehouden. Hoewel hij geen uitnodiging had gekregen, heeft hij zich "via de pr-dienst naar binnen geluld", vertelt hij. "De premier was er, hoogwaardigheidsbekleders, ambassadeurs en directeurs van internationale organisaties. Allemaal brachten ze dezelfde boodschap: we zijn heilig verontwaardigd over de moderne slavernij. Ze manipuleren de mythe. Ze profiteren van de retoriek om er zelf beter van te worden. Geen enkele basiswerker, laat staan sekswerker, raakte op het podium om er zijn mening te ventileren." (...)

Anna Luyten en Marco Mertens

De Standaard van 08.03.2003

SOS Schipperskwartier Antwerpen: Prostitutievervolging moet stoppen

SOS Schipperskwartier, het burgerinitiatief voor het behoud van de Antwerpse rosse buurt, wil dat het Antwerpse stadsbestuur stopt met de discriminatie en de vervolging van de prostitutie. (...)

Volgens SOS Schipperskwartier is er zowel op stedelijk als op Vlaams en federaal niveau sprake van "een verkeerde benadering van de prostitutie". De vereniging is niet te spreken over "de harde aanpak van het Antwerpse stadsbestuur". SOS Schipperskwartier zegt dat men door zo'n harde aanpak het probleem verschuift naar de ondergrond, de rand van de stad of naar andere steden.

"In Antwerpen is de stedelijke overheid al vijf jaar onafgebroken bezig met de prostituees het leven zuur te maken. De straatprostitutie is er verboden en tweederden van de vitrines werd gesloten. Het Schipperskwartier is op sterven na dood maar de veiligheid of de leefbaarheid zijn er niet beter op geworden, integendeel", aldus Danny Bonte van SOS Schipperskwartier.

Ook op federaal en op Vlaams niveau moet volgens de burgervereniging het prostitutiebeleid aangepast worden. Prostitutie moet volgens SOS Schipperskwartier uit het strafrecht gehaald worden. De wetsvoorstellen van Ludwig Vandenhove (sp.a) als Mereym Kaçar (Agalev) om prostitutie te laten plaatsvinden binnen een wettelijk kader kunnen dan ook op de volledige steun rekenen van de actiegroep.

Het SOS Schipperskwartier verleent daarnaast ook zijn steun aan de petitie die werd opgestart door een zestigtal Antwerpse kunstenaars naar aanleiding van de derde kunsthappening Bordello. (...)

Belga van 30.04.2002